بيا تا گُل بَر اَفشانيم و مِي در ساغَر اندازيم

مقالهای را آقای دکتر عبدالستار دوشوکی تحت عنوان «سرنوشت اقوام ايراني» برشته تحریر درآوردهاند که سعی خواهم کرد تا جوانب فکری ايشان را به نقد بکشم اگر چه از نزديک با وی آشنا هستم.

در اين مقاله آمده است که " فدراليسم يكي از اشكال مختلف سازماندهي امور اجرايي و اداره يك كشور مي باشد، و هيچگونه ارتباط مستقيمي به دموكراسي و احقاق حقوق خلق ها ندارد." و نيز ميخوانِيم که " دمكراسي يعني عدم تمركز قدرت". در اينمورد نيز از کشورهايی نام برده است. اگر بپذيريم که دکتر سياسیمان از طريق مقالهاش تفهيم کرده باشد که دمکراسی يعنی عدم تمرکز قدرت(که اينطور نيست)، فدراليسم هم دقيقاً يعنی تقسيم قدرت(بقول دکتر عدم تمرکز قدرت).

در يک نظام فدرال بنابر شرايط جامعه قدرت در آن تقسيم ميشود و نواحی، مناطق، استانها(Provinces in Pakistan)، کشورها(States in USA) و يا حتی جمهوریها(Republics in Russian Federation)اختياراتی جدا از دولت فدرال دارند. بنابر استنباطی را که بحق ميتوان از تحليل سياسی ـ علمی دکتر دوشوکی کرد، دمکراسی يعنی فدراليسم زيرا اساس آن بر عدم تمرکز است(بنقل از وی ـ دمکراسی يعنی عدم تمرکز قدرت). اما آنطور که در مقالهاش آورده است در بسياری از کشورها چنين نيست. عدم تمرکز قدرت آنطوريکه دکتر دوشوکی باور دارد نيز به تنهايی نميتواند بمعنی دمکراسی تلقی شود زيرا در روسيه و پاکستان ساختاری مبنی بر عدم تمرکز قدرت بدرجاتی برجاست ولی نقض آشکار دمکراسی امری بديهی است.

درک دکتر دوشوکی از فدراليسم، عدم تمرکز قدرت و نيز دمکراسی آميخته از تضاد است و وی از کاربرد علمی و عملی اين واژهها ناتوان بنظر ميرسد.

دکتر دوشوکی در مقالهاش از اقوام ايرانی مينويسد و از استفاده واژه ملت نه تنها هراس دارد بلکه لرزه به اندامش ميافتد. او بدون اينکه از تاريخ ايران کمترين اطلاعات را داشته باشد خود را يک حرفهای سياسی ميداند و نافی ملتهای بلوچ و . . . ميشود و به آنها لفظ ساختگی ضددمکراتها در ايران«اقوام ايرانی» القاب ميکند. گمان من که آشنايی نزديک با او دارم بر اينست که دکتر عزيزم درک مشخصی از واژه قوم ندارند و اين اصطلاح را بنابر رسم و فرهنگ غلط رايج بلحاظ همسويی فکریاش با طيف ايرانیهای تنگنظر (اما مدعی دمکرات بودن) در نوشتهها و استدلالهايش بکار ميبرد.

کشور چندملتی ايران را به يک کشور تک ملتی و همگون تقليل دادن يک جنايت است زيرا هويت و حقوق دمکراتيک ملی ما ملت بلوچ و . . . اساساً نقض ميشود. برسميت شناختن هويت ملی هر ملتی يکی از ابتدايیترين پيششرط لازم برای دمکرات انديشيدن و دمکرات بودن است. لابد برای دکتر دوشوکی و همفکرانش بسيار مشکل باشد که چطور ميتوان در يک کشور چند ملت داشت. از آنجاييکه او در لندن بسر ميبرد، ميتواند نمونه بريتانيا را شاهد گيرد و با اندکی مطالعه سياسی ـ حقوقی دريابد که در بريتانيا بيش از يک ملت و کشور یا مملکت يعنی چهار ملت انگليس در کشور یا مملکت انگلند، اسکات در کشور یا مملکت اسکاتلند، ولش در کشور یا مملکت ولـز و آيريش در کشور یا مملکت ايرلند شمالی وجود دارند(دکترجان مراجعه نماييد به کتاب حقوقی Life in the UK, A Journey to Citizenship by Home Office).

تحليلگران سياسی ايران چون دکتر دوشوکی لازم است تا درک و اطلاعاتی فراتر از واژههايی چون ملت، کشور،مملکت، دولت، دمکراسی و . . . داشته باشند تا بر ليبرال ـ دمکرات بودنشان خدشهای وارد نشود. در جهان مدرن ساختارهای سياسی بيشماری دارد که ميتوان در يک جامعه کشورهای متعدد را(USA, UK ,India)،جمهوريهای متعدد را(Russian Federation)، ملتهای متعدد را(UK, Iran, Swiss, Spain, Russia)، دولتهای متعدد را(USA, UK, Germany, Spain)، پول،پرچم و سمبلهای ملی و مجزای متعدد(English, Scots, Welsh, Irish) را يافت. شايد لازم و مناسب باشد تا به دکترجان فرق بين ملت(Nation)، مليت(Nationality) و شهروندی(Citizenship) را يادآور شويم و آن اينکه ما شهروند ايرانی هستيم اما ملت بلوچ همانطور که در بريتانيا همانجاييکه بيش از بيست سال زندگی ميکنيد اسکاتها بنابر استناد اداره کشور بريتانيا دارای شهروندی بريتانيايی و از ملت اسکات هستند(رجوع شود به کتاب حقوقی بالا).

در ادامه مقاله طولانیاش دکتر دوشوکی ادامه ميدهد که "پس تعصب بيمورد بر روي كلمه فدراليسم نبايد داشت. آنچه مهم است دمكراسي است. دمكراسي يعني عدم تمركز قدرت ؛ دمكراسي يعني حكومت مردم بر مردم. "

تعريف وی از دمکراسی مبنی بر حکومت مردم بر مردم يک درک کلی است و برای کشوری نامتجانس(Diverse) مثل ايران با داشتن ملتهای متعدد ضامن حقوق بشری نيست. اولين رفراندوم در فروردين سال ۱۳۵۸ نمونه بارزی است و ديديم که چگونه حکومت مردم بر مردم به نقض آشکار حقوق انسانها پرداخت. پس برای تضمين حقوق ملتها و يا در مورد هويت آنها خطا و بعبارتی غيردمکراتيک خواهد بود تا در ایران آزاد فردا دکتر دوشوکی از غيربلوچها در ايران در مورد هويت ملی ملت بلوچ همهپرسی کند(همانگونه که از مخالفتش با خواست دمکراتيک «حق تعيين سرنوشت ملتها» هفتاد من کاغذ مثنوی نوشته است و قصد دارد رفراندم سراسری کند).

دکتر دوشوکی به پند دادن (ترساندن) ميپردازد و ما را نگران کشتی طوفان زده ايران ميکند و نويد به نجات و ساحل رسيدن آزادی، دمکراسی و همزيستی برادارانه ، برابرانه و مسالمت آميز تمامی اقوام ايرانی ميدهد. آری همه ما انسانهای آزاده در ايران سرنوشتی مشترک داريم، از اينرو هيچ ملتی برخلاف ادعای دکترجان انساندوست و ليبرال ـ دمکرات در فکر تلاشی کشتی طوفان زده ايران نيست. اما انهاييکه با جامه دمکرات بتن کردن چون دکتر و همفکرانش آنهم در زمان غرق شدنش حتی حاضر به قبول وجود ما بعنوان ملت بلوچ با تاريخ، فرهنگ، زبان و سرزمين مشخص نيستند، سکانداری و ناخدايی آنها چون ناخدايی شاه وشيخ ما را به ساحل موعود دکتر سرنخواهد کرد.

در جايی به حزب دمکرات کردستان خطاب(اخطار ميدهد) ميکند که وضعيت عراق با ايِران متفاوت است پس مبادا روزی از حقوق و فدراليسم سخنی بميان آورد زيرا سکاندار دکتر دوشوکی آقای داريوش همايون پيشاپيش با جسارت گفتهاند که سرکوب خواهيم کرد. سپس برای دلخوش کردن(فريب) دادن حزب دمکرات کردستان از وضعيت و موقعيت کردهای عراق مثال ميآورد و ناشیوار(يا زيرکانه) از وجود و مشارکت طالبانی و هشيار زياری ستايش بعمل ميآورد.

دکترجان عزيز، چرا هراس از اين داريد تا يک استنباط علمی از وضعيت عراق و دليل موجوديت رهبران کرد در رهبری عراق بنماييد؟

آيا مگر غير از اين است که عامل اصلی تحقق حقوق ملی ملت کرد در عراق در مبارزهای پيگير برای حق تعيين سرنوشتشان همراه با رويدادهای بينالمللی بوده است. صدام(اگر چه با او سرسخت مخالفيد) مثل شما از يک ملت واحد سخن ميگفت و با استنباطی مشابه حق تعيين سرنوشت ملت کرد را مترادف با تجزيه عراق به خورد مردم ميداد!

حال ملت کرد در عراق به برکت همين خواست دمکراتيک و استراتيژيک توانسته تا در بالاترين اهرمهای قدرت در نظامی فدرال که حافظ منافع ملیشان باشد نمايندکان سياسیاش را شرکت دهد.

مشارکت در قدرت خواست همه ملتها در ايران است و مبارزه کنگره ملتهای ايران(کنگره مليتهای ايران) بهمراهی حزب دمکرات کردستان و ما بلوچهای ملی ـ گرا و جريانات بلوچی، ترکی ، عربی، ترکمنی. . . برای تامين و تضمين حقوق ملی ـ دمکراتيک بدون ترس و مهابا از دخالتهای شما ادامه خواهد داشت. از اينرو در ايران آزاد اگر قرار باشد رهبری حزب دمکرات کردستان ايران رياست جمهوری کشور را عهدهدار شود، اين ملت کرد(با برخوردار بودن از حق تعيين سرنوشت) خواهد بود که اين را ممکن ميکند.

در کشور چند ملتی ايران عدم تمرکز بشکل دمکراتيک در چارچوب يک نظام فدرال بر مبنای ملی بر استحکام کشور و روابط سالم بين ملتهای ساکن ميانجامد نه لوث کردن مسئله ملتها و پايمال کردن حقوقشان.

واکنش شديد دکتر به طرح فدراليسم و خواستهای سياسی ديگری را که کنگره ملتهای ايران(کنگره مليتهای ايران) طرح کرده را بايد به پوپوليستی دکتر و نداشتن اطلاعات کافی در مسائل سياسی جستجو کرد. دکتر دوشوکی برای مطرح ساختن خود بعنوان يک چهره سياسی مهم اپوزيسيون در بين اخبار، روزنامه، و تلويزيونهای ايرانی خارج نياز ميبيند تا با سلطنتطلبان هم همفکر و همکار شود و اگر بتواند ملت بلوچ را به مصاحبهای ببخشد. او در بين بلوچهای پناهنده با افتخار ميگويد که او در مدتی بسيار کوتاه به رسانههای جمعی دسترسی پيدا کرده و از ديگران سبقت گرفته است. وی هرگز حاضر نيست به محتوای آنچه را که در مصاحبهها و نوشتههايش مروری بکند و ببيند تا چه مسايلی از ملت بلوچ را بازگو و تجزيه کرده است!!

از آنجا که طرح فدراليسم ملی توسط حزب دمکرات و کنگره ملتهای ايران(کنگره مليتهای ايران) در سطح وسيعی به بحث کشانيده شده، و مضاف بر آن از واژه ملت در اين دور از مبارزات ملی بجای خلق استفاده ميشود، بسياری از مدعيان طرفدار دمکراسی را به جنبش و واکنش واداشته است. اکثر رسانههای جمعی حتی اپوزيسيون متاسفانه در دست اين قماش از دمکراتهاست و دکتر دوشوکی چون امانالله ريکی که يکی ديگر از سياسيون درُدانه بلوچ است، از اين فرصت بدست آمده طلايی استفاده کرده و برای ظاهر شدن در اين تلويزيون و . . . چون شاعران بزمی دربار شاهان مليحهگويی ميکند.

آنها که غرق در طمع قدرت نيستند، بدرستی مسائل و خواستههای ما را درک ميکنند و چون انسانهای آزاده هويت و حقوق ملی ما را با قلبی آکنده از مهر و دوستی برسميت ميشناسند. ما ملتها آرزوی زندگی مسالمت آميز با هم در کنار همديگر در ايران را داريم.