بيا تا گُل بَر اَفشانيم و مِي در ساغَر اندازيم

هر ملتی حق دارد از هويت، نام، باورها و مصالح خود استفاده و دفاع نمايد بگونه ايکه مزاحم ويا مسبب صدمه ای به ساير ملل نباشد. حتی انسان حق اراده دارد نام وهويتی که والدينش بر وی نهاده اند تعويض کند. چنانچه منبعی به شکلی فيزيکی در مقابل اين آزاديها بايستد، واکنش از دو حال خارج نيست؛ يا انسان افسرده ميشود و يا در صورت اجبار دفاع فيزيکی خواهد کرد. اين يک طرف صورت قضيه بود. طرف دوم صورت "قضـيـه" در آن نهفته است که چه چيزی در من باعث ميگردد که "من" آزادی ی ديگران را سلب نمايم؟

چند بار به خانه ی ما حمله شد و هدف حمله ی مهاجمين هم برای همه ی ما کاملا و شفاف مشخص است که بجز غارت، تحت "سيطره" قرار دادن و اخذ ماليات هدف ديگری نداشتند. اما بارها آنها را از خانه بيرون رانديم. آخرين بار ماه اپريل 1927 بود. که با حملات قبلی درشيوه ی تصميم فرقی نداشت. تنها فرقش در اين بود که دفعات قبل همراه ترکها و مغولان بودند، و در اين حمله ی آخری همراه انگليسها بودند بدين مضمون که فرماندهی ترکها که 800 سال به درازا انجاميد، جايش را با فرماندهی ی انگليسها عوض کرد. پس از اعلام منشور حقوقی ملل متحد کليه دولتهای جهان چه ديکتاتور و ميانه رو مفاد آن منشور را قبول و امضا کردند. يکی از بندهای اين مجموعه ی حقوقی ميگويد: اشغالگر ميبايست سرزمين مورد اشغال را ترک نمايد. معنی اشغالگر آنست که اگر مردم بلوچستان از انگليسها و رضاميرپنج يا ساسانيها و نادر دعوت نکرده اند که به بلوچستان حمله کنند! بلکه به ميل خود حمله کرده اند، لذا اشغالگر محسوب ميشوند که جرم است. در جای ديگری از قوانين سازمان ملل متحد آمده است چنانچه کشوری قصد امپراطوری ديکتاتوری داشته باشد(آلمان نازی)، لذا بر کشورهائی که به دموکراسی جهانی معتقد اند اجازه داده ميشود سرزمينهائی که امپراطوری ديکتاتور قصد اشغال آنانرا دارد، از پيش اشغال سرد و مدت دار بنمايند بگونه ايکه زير نظر سازمان ملل متحد بوده و لطمه ای به سرزمينی وارد نشود. بطور مثال کشورهائيکه متفقين در جنگ دوم اشغال سرد کرده بودند. در ادامه ی همان بند آمده است، پيش از تشکيل سازمان ملل متحد چنانچه سرزمينی اشغال شده و مردم آن توان خروج اشغالگران را نداشته و بالاجبار تحت "سلطه" قرار دارند، جغرافيای آن سرزمين تا پانصد سال از تاريخ اشغال به نام ملت بومی در ثبت سازمان ملل متحد باقی خواهد ماند. وهر زمان ملت بومی اراده کند که اشغالگر بايد بيرون برود، سازمان ملل متحد از آن اراده پشتيانی خواهد کرد. اکنون با توجه به اينکه هنوز سازمان ملل متحد به دليل ناآگاهی و عقب افتادگی برخی انسانها و سيطره جوئی ی برخی مذاهب به قدرت فراگير قانونی جهانی نرسيده است که حقوق چپاول شده را بستاند و به حقدار بدهد، لذا آنرا به در خواست اکثريت مردم تحت اشغال و پشتيبانی از آن سپرده است. اگر نيروهای سازمان ملل متحد در درازای مرزهای بلوچستان با پنجاب و فارسـسـتان مستقر شوند و از مردم بلوچستان رای گيری گردد که بين زير سلطه بودن و آزادی کداميک را انتخاب ميکنيد؟ به نظر شما واقعا چه اتفاقی خواهد افتاد؟

اگر" اجازه"ی حد اقل پنج صفحه از وبسايت محترمتان را ميداشتم، کمی بيشتر ميتوانستم در مورد راه حلهای انسانی، عقلانی و جهانشمول توضيح بدهم. اما اميدوارم طرف مقابل مبحث را از اشخاصی برگزينيد که پاسخ مبحث را آکادميک ارائه بفرمايند. در پاسخ قبلی جز ناسزا چيز ديگری مشاهده نکردم. و اميدوارم اين اجازه را هم داشته باشم که مبحث را با هموطنان بلوچستانی ام پيش ببريم در غير اينصورت اميدوارم از مورخين و جامعه شناسان و در سطح آکادکيک رژيم فارس در صورت ممکن دعوت نمائيد؛ نه يک پاسدار حزب الهی

اصولا ما ملت بلوچ هدفمان از اشغالگران کسانی اند که در لباسهای نظامی رژيم فارس در بلوچستان پرسه ميزنند و هر آن در جستجوی اخذ رشوه و کشتار اند، نيز کسانی که بنام کارمندان و کارگزاران در ادارات پوشالی مزاحم سرزمين ما ميباشند. نه مردمی که بلوچها به شيوه ای قانونی در آينده به بلوچستان دعوت خواهند کرد. من يک سئوال از پارسها هميشه نموده ام اميدوارم کسی پيدا شود و پاسخ مرا بدهد: آيا فارسها مردم عليل و ناتوانی اند که نتوانند بر سر پای خود بايستند؟ بايد آنها نفت اعراب را اخاذی نمايند؟ بايد گاز سواحل غربی بلوچستان را بدون اجازه ی بلوچها به هند بفروشند و از اين طريق و آن طريق امرار معاش نمايند؟ رشوه هائی که ميگيرند وچپاول هزاران معدن ديگر به جای خود