حکايتی و پندی
بلوچستان پرس نيوز
Balochistan press News
حکايت کنند که ؛ بچه صيادي از صيادان زابل (صيادها از طبقات پايين اجتماعي هستند) براي ادامه تحصيل به شهرستان رفت و پس از مدتي با گرفتن مدرك ديپلم به زابل برگشت؛ پدرش كه هنوز شغل ابا واجدادي خودش را داشت مقداري ماهي صيد شده را در ظرفي جلوي خانه براي فروش گذاشته بود؛ پسر به اصطلاح تحصيل كرده وخارج ديده (منظور همان شهرستان است ) با ديدن ماهي ها مثل اينكه حالش بهم خورده با شد با ناراحتي در حاليكه با دست بيني خودش را گرفته وگويا هرگز چنين حيواناتي را نديده بود؛ رو به پدركرد وگفت:
ايشو چيه كه دم به تشنك مزاني؟!!!متاسفانه اين ضرب المثل تنها حكايت آن پسر تازه به دوران رسيده نيست ؛ بلكه حكايت بسياري از برادران زابلي ما شده است؛ بگذاريد بيشتر توضيح بدهم “
در منطقه سيستان از قديم الايام دو قوم بلوچ وزابلي زندگي مي كردند؛ بيشتر زابلي ها شغل كشاورزي وبيشتر بلوچها شغل دامداري داشتند تعدادي از افراد هردو طايفه نيز به مسئوليتهاي دولتي مشغول بودند اين دو قوم سالها به خوبي باهم زندگي مي كردند ؛ وحتي مثل هم لباس مي پوشيدند ودر فضايي برابر به زندگي اجتماعي وسياسي ادامه مي دادند . تا اينكه انقلاب شد؛ انقلابي با تفكر ولايت فقهي شيعي ؛ كه كوچكترين حقي براي ديگر مذاهب قايل نبود ومناصب دولتي را دربست در اختيار معتقدين به اين اصل شيعي قرار مي داد . برادران زابلي در وضعيت پيش آمده خودرا گم كرده وگذشته ها را فراموش کردند و به جای ادامه حسن همجواری؛ فرصت طلبی و زياده خواهی پيشه کردند و با ارسال گزارشهاي كذب سعی کردند رقيب را هرچه بيشتر از صحنه سياسي كشور دور ومنزوي كنند .
بچه كشاورزهاي تازه به دوران رسيده كه اكنون با عناوين والقاب مدير كل ؛فرماندار؛ سرلشكروسردار وغيره ملقب شده وسوار ماشينهاي مدل بالاي دولتي شده اند؛ تنها به حذف فيزيكي بلوچها از پستهاي دولتي اكتفا نكرده بلكه هويت ايراني شان را هم انكار كردند ؛ همانگونه كه فرماندار زاهدان براي پيروزي در انتخابات شناسنامه هزاران بلوچ را به بهانه اينكه هويت ايراني شان مبهم است توقيف كردند . اين اقدام گرچه براي تاثير گذاري در نتايج انتخابات انجام گرفت اما همان ضرب المثل را در اذهان تداعي مي كند .
آخر وقاحت هم حدي دارد!!!! يعني آدم تا اين حد گذشته ها را فراموش كند كه حتي هويت كساني را كه روي زمينهايشان به بزرگري مشغول بوده هم انكار كند!!!!!!
چيزی که برادران ما اصلا به آن توجه نکردند؛تاريخ وعبرتهای آن است ؛ سرزمين ما در طول تاريخ حکومتهای مختلفی را تجربه کرده وهمه شان را به زباله دان تاريخ انداخته است ودر آينده نيز آنچه باقی می ماند ملتها هستند نه دولتها؛ از حکومتها صرفا خاطرات تلخ وشيرين وتاثيرات مثبت ومنفيشان باقی می ماند.حکومت فعلی همانگونه که جانشين حکومتهای قبلی شده روزی اين جايگاه را به حکومتی ديگر واگذار خواهد کرد ؛واين سنت الهی است (وتلک الايام نداولها بين الناس) کسانی که با سوء استفاده از از اختيارات حکومتی حقوق ديگران را تضييع نمايند با سرنوشتی تلخ وغم انگيز مواجه می شوند که گاهی تاثيرات سوء آن نسلها در ميانشان ادامه پيدا می کندو دودمانی را به تباهی می کشاند