تصورش چندان سخت نیست. در این دو سال چه بر عراق گذشت؟ چیزی شبیه آن خواهد بود. در عرض چند هفته‌ی همه‌ی ایران اشغال می‌شود. از چهار سو می‌توانند بر ایران بتازند. از عراق، افغانستان، جنوب و احتمالا از شمال. شاید کمی بشتر از چند هفته طول بکشد ولی همه‌ی ایران را اشغال می‌کنند. ناو‌هایشان از خلیج فارس شهرهای ایران را موشک باران می‌کنند و هواپیماها را به پرواز در می‌آورند.

بیشتر سعی خواهند کرد که تاسیسات بنیادی را بمباران کنند، تا حکومت فلج شود ولی ممکن است در این حین چند بمب هم در مناطق غیر نظامی بیافتد و چند نفر غیر نظامی هم کشته شوند. سیل مردمی که از شهرهای بزرگ فرار می‌کنند. اینها طعم جنگ را همین چند سال پیش کشیده‌اند پس این بار با تجربه‌تر عمل می‌کنند. مردم در جاده‌ها مجبورند مدارک خود را تسلیم سربازان آمریکایی کنند. این گونه معنی دقیق اشغال را خواهند فهمید.

احتمالا رهبران جمهوری اسلامی خیلی راحت‌تر از صدام و زیر دستانش دستگیر می‌شوند. بالاخره آنها برای دین و مردم خدمت می‌کنند؛ فرار شایسته‌ی آنها نیست. و چون دادگاهشان چندان دردسرآفرین نخواهد بود، خیلی زود محاکمه می‌شوند.

همه‌ی ایران اشغال می‌شود. اما نه آنچنان که بتوان امنیتش را تامین کرد. همچنان که در عراق نشد. هر روز انفجار و هر روز بمب. تهرانی چون بغداد. یک روز مشهد مرکز تهاجمات و ترور‌ها می‌شود فردایش اصفهان یا شاید تبریز و شیراز و شاید هم .... یاهو در صفحه‌ی اول عکس‌های خبری‌اش قسمتی را مخصوص ایران ترتیب می‌دهد تا معرکه‌ی عکاسان خبری شود. آن موقع کار وبلاگ‌های انگلیسی‌مان سکه می‌شود. احتمالا خیلی‌ها انگلیسی بلاگند.

از سلطنت‌طلبان ورشکسته دعوت خواهد شد تا دولت موقتی تشکیل دهند و در عرض دو سال قانون اساسی، دولت و مجلس دموکراتیک را پی‌ریزی کنند. شرکت‌های آمریکایی تمامی هم و غم خود را برای بازسازی و آبادی ایران صرف خواهند کرد و برای اروپایی‌ها که حاضر به مشارکت با آنها در جنگ نشدند حقی قائل نخواهند بود.

از یک طرف افراطیون مذهبی دود و آتش به پا خواهند کرد، مگر آنها کوتاه می‌آیند. از طرف دیگر قومیت‌ها سر بر خواهند کرد تا این‌بار نگذارند همچون گذشته حقوق‌شان پایمال شود. در طی این دو سال چند رسوایی جزئی ،مثل زندان ابوغریب یا چیزی شبیه آن، هم فاش خواهد شد که برای مدتی اخبار را تحت تاثیر قرار خواهد داد. مطمئنا صلح‌طلب‌ها برای ما هم تظاهرات‌های چند صد هزار نفری ترتیب خواهند داد.

تا اینکه بالاخره در یک جمعه‌ی احتمالا زمستانی زیر سر و صدایی که تروریست‌ها با بمبهایشان به پا کرده‌اند، انتخاباتی نیم‌بند برگذار می‌شود. اکثریت در انتخابات شرکت می‌کنند. جهانیان مردم فهیم ایران را تحسین می‌کنند و جرج بوش در سخنرانی سالانه‌ی خود با افتخار انتخابات در ایران را گام بلند آمریکا برای توسعه‌ی دموکراسی در جهان می‌نامد.

اصلا تصور ایران بعد از جنگ مشکل نیست.