شعر داد شاه

جي مكران مام يلان

باتی مدام عيش و گلان

هنچو كه صد برگين گلان

گون ناز و كهيب و گنگلان

پروا مبات تَي بلبلان

زهر چمب و دريا چينكلان

كشّنت په سوزی زيملان

نالنت چو نه بوگين نلان

تَي بچ گون شيري توكلان

جوش و خروش و ولولان

گرّ انت كه ترّنت ديولان

گيران تَي زرين چنگلان

كيلَّی مدام گون همبلان

براهندگين هم گنگلان

پيندَی دو براگين سنّلان

پنجگ گون جارين ترامبلان

هنزار بندی درنگلان

ماتكوه و جكّين چنبلان

زيان كنَی تلين يلان

مپتا مهارين حملان

شير گُرگين صاحبدلان

سوجا مگر چه پاگلان

عيار و تگين گوچلان

دايم دمنت روكين جلان

برانز دينت موجين دلان

تپان دارنت تركّلان

چون بيت كه كپتَی مشكلان

شور انت مدام تَي محفلان

هور نبريت تَي تلان

استين گون مستين ترونگلان

هر روچ گوزنت تَي منزلان

گرندان و شيكان و شلان

كهلاپ گون زبرين گادلان

دنز دينت تَي شمپلان

كور و جگردين هارملان

ژند كننت تَي جنگلان

باغاني سبزين سمبلان

مرزنت هما پيشي پلان

شير گون شكاري چنگلان

شاهين گون نقشين بانزلان

هر روچ هزيننت تيتلان

وداني برين ماهلان

چو ما په گوشان اشكتگ

دوشي نسيما شيكتگ

كوهي جران سر كشّتگ

مكران مُجان مان پوشتگ

هيرتين شموران شنزتگ

ترمپ اِش چو دُرّا درنزتگ

شومين شمالا سركتگ

واري چه وشگواتا زتگ

گون سياهگا پر لگتگ

استيني سبزين جگتگ

جمبر چو ديها سُرّتگ

هر نيمگاآگُرّتگ=آشفته

گرندا په هيبت گـُرّتگ

آسي چه چـمان پرّتـگ

برقا دو دستي چاپ جتگ

بير مان درچكان چندتگ

استين چو كوها لُـمبتگ

ملكَی سرا ايرژُمبتگ

گرانين رگامان گرمبتگ

آپ چو تيابا رمبتگ

طوفانَی سيلا ستتگ

مكران ذميني متتگ

چهراني گردون چرتگ

دنيا دگرگون ترتگ

جمبرا چه كوهان چُرّتگ

ساچانَی گردا برتگ

كوكر چو پژما شنگتگ

هر پتوی جاهي شتگ

دنيا صباحَی منزل انت

گرمی مسافر مهتل انت

مَهري تيار و گندل انت

ديما تهارين جنگل انت

راهی نوشّ و گادل انت

ای زندگي بی حاصل انت

گاهی غم و گاهی گل انت

نادان چيا چو غافل انت

گرانجان و سست و تنبل انت

شيطانَی رُمبا شامل انت

دايم گون براتا پندل انت

مانند مارا منگل انت

هركس رضا انت مان دلا

براتَی سرا بيَيت ای بلا

بلّي كپيت مان گپچلا

تهنا گران من منزلا

ميري زرينان محفلا

ای فكري نيست انت جاهلا

زيان كنان همگنگلا

روچی كپان وت مان گلا

تنُّن گريت مان جنگلا

نُكّ هشيت مثل دلا

ای عبرت انت په عاقلا

پيشچار لوتيت اولا

بيا شاعر شيرين مقال

وش زيملين فرخنده قال

از من بزير يك و دو گال

طنبورگَی گروهان بمال

مان مجلسى نند و بنال

شود چه دلا زنگ و ملال

كپتگ منا اندر خيال

يك قصه ای بهر مثال

مير دادشاه ابن كمال

اندر بلوچي رسم وچال

با همت و جاه و جلال

مان نيلّگَی برزين جبال

پاد آتكگت سولين چنال

شاخي جتگ قطب شمال

با حشمت و مال و منال

قصدي نهت جنگ و جدال

خونريزي و قتل و قتال

سوتكگ حسدّان بد سگال

بی اهتبارين كم كجال

ترسيت چه نر شيرا شگال

داتي سرا كشّ و كشال

بلّي كه بيت گار و زوال

وش گيگ بِن بی قيل و قال

پر وت جتِش چاه وبال

ای زندگي آب سفال

گاهی لُر و گاهی زلال

دنيا درختی كهنه سال

گه گُنج دنت گه پرتقال

بيت چه بنا روچی نهال

كسّ نبيت بُلّ و گُلال

نَی گركِ مانيت نَی غزال

آخر كه كتنت ماه و سال

غير از خدای ذواللال

پروردگار بی هـمال

هر چيز روت راه زوال

تهنای مانيت لايزال

چو راوي داتگ خبر

مير دادشاه والا گهر

ديتي چه بد خواهان ضرر

آسيب و رنج و شور و شر

ظلم و اذيت بی قدر

بدنامي اِش داتگ په سر

زهر گپت اميرين معتبر

دريا دلين رستم جگر

ظلم نَسَگّيت شير نر

پر غيرتا بستي كمر

گون دشمنان بيت چير وسر

گاشينتگنتي چك و گور

آسي جتگ در خشك و تر

ملكي كتگ زير و زبر

كت دشمنان مكر و هنر

زُرتِش دلا خوف و خطر

زانتش نبيت مارا ظفر

جنگا نلُپّيت نامور

عرضش كتگ شاهَی درا

ايران زمينَی رهبرا

ای ياغي انت تَي كشورا

كپتگ مان ملكا ظاهرا

هنّي بگر آيي سرا

بدنام كنت روچی ترا

سوچيت جهانا يكبرا

هنچو كه برق و هنگرا

پر دشمناني الگرا

گُرّ و نهيب و تكّرا

گردن ندات دنگين نرا

ميردادشاه مردورا

هنچو كه شيرين چاكرا

جزم اَت وتي ساندين سرا

بيمي نزرتگ خاطرا

فوج و سپاه و لشكرا

مردی ستر خود دار بيت

آرام و بی آزار بيت

خونسرد و باز اوپار بيت

وقتی كه دشمن دار بيت

بدگو تها بسيار بيت

ظلم و ستم در كار بيت

بدنامي يي سربار بيت

انديش و فكري گار بيت

آخر سرا بيزار بيت

هر وقت كه آئيا وار بيت

آماده پيكار بيت

چو اژدها حونوار بيت

مردم په ننگ و غيرتا

پر دشمناني كُنّتا

بد واهشاني تهمتا

گنديت كه كپتگ شدّتا

پر دشمنان لديت وتا

پر كردگارَی حكمتا

رب جليلَی قدرتا

حكم آتكگت از دولتا

دستور چه اعلاحضرتا

يكدم بغير از مهلتا

لشكر بزيريت حركتا

كوشش كنت هر صورتا

راحت كنت مَی ملتا

چی ناكسين ناراحتا

ملكي جتگ مان آفتا

گاري كنت په عبرتا

بر حكم دستورات شاه

هر نيمگا رمبت سپاه

روچ چو شپا بيتگ سياه

گپتنت دليران دك و راه

ده كپتگت مير دادشاه

زانتي كه موقع بيت تباه

گون صاحب تاج و كلاه

جنگ نبيت خواهي نخواه

كوه نكنزيت دست كاه

كت دشمنان ای رپك و راه

شاه نزانت كييگ انت گناه

قادر وت انت تهنا گواه

من وت بسی ديتگ الم

از دست بدواهان ستم

جور و جفا و رنج و غم

نين دشمنَی دستَين قلم

ظالم منا كنت لاجرم

ياغي مني ناما رقم

افسوس كه دنيا آخر انت

نوكين علامت ظاهر انت

مرچي چه زيگا بدتر انت

هرچی كه زرنگ و مالور انت

گردن كلفت و قلدر انت

راجَی كماش و مستر انت

ملكَی سرا زورآور انت

شاهي دران سردفتر انت

مير و وزير و افسر انت

دروغي جهانا باور انت

آكه نزور و بی كس انت

بی طاقت و كم دسترس انت

مظلوم و وار و بيوس انت

گركَی دپا مثل پس انت

دنيا دغايَی مجلس انت

مكر و فريباني گس انت

جامي خيالان شم بدَی

ترندين رگامان تم بدَی

بورا دمانی دم بدَی

حالان پدا سرجم بدَی